Tuesday, September 19, 2017

ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΕΣ ΟΣΟΙ ΙΕΡΑΡΧΕΣ ΕΛΑΒΑΝ ΜΕΡΟΣ ΣΤΗ ΣΥΝΟΔΟ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ;



ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΕΣ ΟΣΟΙ ΙΕΡΑΡΧΕΣ ΕΛΑΒΑΝ ΜΕΡΟΣ ΣΤΗ ΣΥΝΟΔΟ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ; 

Του Παναγιώτη Τελεβάντου
=====

Με το παρόν άρθρο συνεχίζουμε τη συζήτηση σχολίου της κυρίας Λωρίτου στο ιστολόγιό μας http://panayiotistelevantos.blogspot.com/2017/09/blog-post_32.html που αρχίσαμε χθες.

Με το χθεσινό άρθρο είδαμε ότι οι Οικουμενιστές Μητροπολίτες της Εκκλησίας της Ελλάδος δεν είναι μόνον τρεις αλλά οκτώ. Πέραν από αυτούς τους οκτώ ουδείς άλλος Μητροπολίτης μπορεί να θεωρηθεί συνειδητός Οικουμενιστής.

Βεβαίως υπό σοβαρή κατηγορία ότι είναι Οικουμενιστές είναι και όσοι έλαβαν μέρος στη Σύνοδο της Κρήτης και υπέγραψαν τις κακόδοξες αποφάσεις της.

Πόσοι, όμως, από αυτούς έχουν συνείδηση ότι υπέγραψαν κάτι το αιρετικό;

Ο Μητροπολίτης Ταμασού Ησαίας λ.χ. και ο Θεοφιλέστατος επίσκοπος Καρπασίας Χριστοφόρος της Εκκλησίας της Κύπρου, με άρθρα που δημοσίευσαν μετά τη Σύνοδο της Κρήτης, εξήγησαν ότι με την υπογραφή του κειμένου 6 με κανένα τρόπο δεν υιοθετούν τη θεωρία των κλάδων.

Άλλωστε ποιος πιστεύει ότι ο Μητροπολίτης Καστορίας Σεραφείμ είναι νεωτεριστής ή Οικουμενιστής ιεράρχης; Βεβαίως μας πότισε μεγάλη απογοήτευση επειδή υπέγραψε τα κακόδοξα Κείμενα της Συνόδου της Κρήτης. Μάλιστα θεωρώ σκόπιμο να αναφέρω ότι η δική μου πικρία γι' αυτό το φοβερό ατόπημα είναι πολύ μεγάλη επειδή για τον Σεβασμιώτατο Καστορίας έτρεφα και τρέφω τον πιο βαθύ σεβασμό.

Αλλά γιατί υπέγραψε τις αποφάσεις της Συνόδου της Κρήτης;

Ο Σεβ. Ναυπάκτου μας γνωστοποίησε το λόγο. Πολλοί αρχιερείς που υπέγραψαν το κακόδοξο κείμενο 6 της Συνόδου της Κρήτης δεν θεώρησαν απαράδεκτο τον όρο “Εκκλησίες” για τις αιρετικές παραφυάδες επειδή τον όρο χρησιμοποιούσαν -με τη συμβατική του έννοια- πολλοί θεολόγοι στο παρελθόν εν οις και οι συντηρητικοί πανεπιστημιακοί Δάσκαλοι (Τρεμπέλας, Μπρατσιώτης κτλ.) και όχι επειδή δέχονται -καθ’ οιανδήποτε έννοια- τη θεωρία των κλάδων που διαποτίζει το διαβόητο Κείμενο 6 της Συνόδου της Κρήτης.

Γι’ αυτό η ενδεδειγμένη στάση έναντι των Μητροπολιτών που υπέγραψαν τα κακόδοξα κείμενα της Συνόδου της Κρήτης πρέπει να είναι η προσπάθεια να πειστούν να ανακαλέσουν τις υπογραφές τους και να δώσουν σαφείς δημόσιες εξηγήσεις.

Δεν είναι αργά μια επιτροπή που θα αποτελείται από το βαρύ πυροβολικό των αντιοικουμενιστών (π. Θεόδωρο Ζήση, π. Γεώργιο Μεταλληνό, κ. Δημήτριο Τσελεγγίδη, π. Αναστάσιο Γκοτσόπουλο, π. Πέτρο Χίρς, π. Σεραφείμ Ζήση κτλ., με τη συμμετοχή ίσως και του Σεβ. Ναυπάκτου και άλλων παραδοσιακών ιεραρχών) να επισκεφθεί τους Μητροπολίτες που πήραν μέρος στη Σύνοδο της Κρήτης και να τους εξηγήσει αναλυτικά τις ενστάσεις για το κείμενο 6 και για άλλα κακόδοξα κείμενα της Συνόδου ώστε να ανακαλέσουν -με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο- την υπογραφή τους.

Θα συνεχίσουμε και θα ολοκληρώσουμε αύριο.

ΑΞΙΟΛΟΓΗ ΕΡΓΑΣΙΑ ΤΟΥ π. ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΖΗΣΗ ΓΙΑ ΤΗ ΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΛΑΙΚΩΝ ΕΝΑΝΤΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΤΙΖΟΝΤΩΝ ΕΠΙΣΚΟΠΩΝ



ΑΞΙΟΛΟΓΗ ΕΡΓΑΣΙΑ ΤΟΥ π. ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΖΗΣΗ ΓΙΑ ΤΗ ΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΛΑΙΚΩΝ ΕΝΑΝΤΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΤΙΖΟΝΤΩΝ ΕΠΙΣΚΟΠΩΝ 

Του Παναγιώτη Τελεβάντου
=====

Η εργασία του Οσιολογιώτατου μοναχού π. Σεραφείμ Ζήση “Η ΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΛΑΙΚΩΝ ΕΝΑΝΤΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΤΙΖΟΝΤΩΝ ΕΠΙΣΚΟΠΩΝ, ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΑΚΑΔΗΜΑΙΚΗ ΘΕΟΛΟΓΙΑ”, που αρχίσαμε να δημοσιεύουμε από σήμερα σε συνέχειες, είναι μια πολύ αξιόλογη εργασία. 

Πρόκειται για ένα πολύ δυνατό θεολογικά κείμενο που καταγράφει τις θέσεις πέντε Ακαδημαικών θεολόγων για τη στάση που πρέπει να τηρούν οι λαικοί έναντι των αιρετιζόντων επισκόπων.

Ο π. Σεραφείμ παραθέτει συνοπτικά και περιεκτικά τη διδασκαλία πέντε ακαδημαικών δασκάλων (Φλωρόφσκυ, Ράνσιμαν, Τρεμπέλα, Μουρατίδη και Φειδά) και εξάγει το γενικό συμπέρασμα που πείθει τον αναγνώστη για την ορθότητα των θέσεων που καταγράφει. 

Η εργασία είναι πολύ προσεγμένη, πολύ καλά κατοχυρωμένη και πολύ θαρραλέα επειδή αναφέρεται σε θέματα και σε ανθρώπους που θεωρούνται από πολλούς ταμπού όπως είναι οι αείμνηστοι π. Γεώργιος Φλωρόφσκυ και Παναγιώτης Τρεμπέλας.

Η εργασία του π. Σεραφείμ είναι γενναία, όχι μόνον γι’ αυτά που λέγει για ορισμένους θεολόγους, αλλά και για το γεγονός ότι αφήνει έξω από την αναφορά του ορισμένους ακαδημαικούς θεολόγους που θεωρούνται αυθεντίες σε δογματικά θέματα.

Ευχαριστούμε -εκ μέσης καρδίας- τον π. Σεραφείμ για την προσφορά του και ελπίζουμε ότι θα μας προσφέρει και στο μέλλον ανάλογης ή ακόμη μεγαλύτερης σημασίας αξιόλογα κείμενα.

ΤΟ ΤΡΑΓΕΛΑΦΙΚΟ ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΓΑΛΛΙΑΣ κ. ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ Β΄


ΤΟ ΤΡΑΓΕΛΑΦΙΚΟ ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΓΑΛΛΙΑΣ κ. ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ 

Β΄


Τοῦ κ. Παναγιώτη Π. Νούνη, Θεολόγου
===== 

Το Σχίσμα τοῦ 1054 ἀλλά και ἡ ἐν ἐξελίξει αὐτοῦ, ἡ Παπική αἵρεση, προκλήθηκε σταδιακά καί σε ἀλλεπάληλα χωροχρονικά διαστήματα, μεταξύ τῶν ὀρθοδόξων Ρωμῃῶν και Λατίνων κατά τῶν αἱρετικῶν Φραγκολατίνων μέχρι πού οἱ Φραγκοτεύτονες κατέλαβαν μέ τά ὄπλα και τήν βία το Πατριαρχεῖο τῆς Πρεσβυτέρας Ρώμης. Δηλαδή το περίφημο «Σχίσμα τοῦ 1054» εἶναι λόγου χάριν το κομποστοποιημένον «κερασάκι εἰς την τούρτα», συγκριτικά, με τά σωρηδόν γεωπολιτικοθεολογικά γεγονότα πού προπαρασκευάσθηκαν πρό τοῦ 1054 ἀλλά και μετά. Οἱ «ὀρθόδοξοι» Οἰκουμενιστές, φαίνεται να ἀγνούν (ἄλλοι ὑποκρίνονται τίς πάπιες) τά λεπτομερῆ καθέκαστα, πρό, ἀλλά καί μετά τοῦ 1054, πολλῷ μᾶλλον ἴσως νά ἔμειναν προσκολλημένοι, ἀδαῶς καί στενοκέφαλα, εἰς στην ἀνόνητο παραδοσιαρχία τοῦ «σημείου Μηδέν», δηλ. τό «Σχίσμα 1054», σε τέτοιο ἰδιοτελή βαθμό, πού διαγράφουν (ἐπί σκοποῦ) ἤ και μηδενίζουν σημαίνοντα ἱστορικοθεολογικά γεγονότα. Μία πρόχειρη μελέτη στήν Ἐκκλησιαστική Ἱστορία να κάνει κανείς, θα ἀντιληφθεῖ ἔκπληκτος, την ὀρθότητα περί τοῦ λόγου τῆς ἀληθείας. Ἐμεῖς ὅμως, ἔχομεν την κατά δύναμην ὑποχρέωση, ἔστω να ὑποψιάζουμε κριτικά και γόνιμα τούς ἀναγνῶστες μας γιά νά μήν εμπαίζονται από μιά χούφτα φραγκοκουρεμένους εξωμότες μεγαλόσχημους ρασοφόρους. 

Ἤδη ἀπό τήν ἐποχή τοῦ Μεγάλου Φωτίου, οἱ φραγκοτευτονίζουσες αἱρετικολογίες, ἔχουν καταδικαστεῖ ΤΕΛΕΣΙΔΙΚΑ (879) ὡς μείζονες αἱρετικές πλάνες μετά το Φραγκοπαπικό συνάφι τους, ἀπό την Ἁγία και Μεγάλη Η ́ Οἰκουμενική Σύνοδο, σύν τῆς ὑπογραφῆς τῶν Πρακτικῶν και ὑπό τῆς ὀρθοδοξούσας παπικῆς ἀντιπροσωπείας! Με την ἀποκοπή τῶν Παπικῶν, ὡς αἱρετικῶν, ἀπό το 879, ποῖον ἀκριβῶς εἶναι το σοβαρό θεολογικό ἤ καί λογικν νόημα, να ὁμιλοῦμε ἀκόμη για το Σχίσμα τοῦ 1054; Πρώτα (λ.χ. πρό τοῦ 870 ) έγινε τό σχίσμα, ἔπειτα τό σχίσμα ἀφότου παρέμενεν ὡς ἔχει, ἐξελίσσεται θεολογικά σε αἵρεση, και κατά θεολογική Κανονική και Ἐκκλησιολογική συνέπεια, οἱ αἱρετικο-σχισματικοί ΑΠΕΚΟΠΗΣΑΝ συνοδικά κατά τό 879. 

Δηλαδή π.χ., οἱ Παπικοί εἶναι de facto ΣΧΙ-ΣΜΑ-ΤΙ-ΚΟ-ΑΙ-ΡΕ-ΤΙ-ΚΟΙ! 

Ἄρα λοιπόν, ἄτοπο, σοφιστικό, ἄκυρο, ἀνόητο, διαβολικό, ψευδές και τραγελαφικόντο ἐρώτημα: ᾆραγέ ὁ παπισμός βρίσκεται σέ Σχίσμα ἤ σέ Αἵρεση; Ὁ Παπισμός εἶναι οἰκονομικοπολιτικοθρησκευτική Κοινότητα ἤ ἡ Ἐκκλησία τοῦ Θεανθρώπου Χριστοῦ; Χρήσιμες ἀπαντήσεις πάντως, μᾶς δίδει ἠ Ἐκκλησιαστική Ἱστορία και γιά ὅποιο εἶναι ἀχόρταγος γιά το ἱστορικοθεολογικό ζήτημα, υφίστανται σωρηδόν εὔστοχες ἀλλά και ἀκριβείς ἀπαντήσεις και ἀπό τήν Πατερική Γραμματεία.

(Συνεχίζεται)

ΠΗΓΗ:

Ιστολόγιον «ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΑ»https://apologitikaa.blogspot.com.cy/2016/09/blog-post_15.htm

ΣOΒΑΡΗ ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ ΤΟΥ ΚΩΝ. ΛΟΥΛΗ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΙΓΝΑΤΙΟΥ


ΣOΒΑΡΗ ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ ΤΟΥ ΚΩΝ. ΛΟΥΛΗ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΙΓΝΑΤΙΟΥ

Τη συγκλονιστική καταγγελία ο κ. Λούλης την έκανε μάλιστα ενώπιον του Μητροπολίτη Δημητριάδος Ιγνάτιου
=====

Βαριές σκιές πάνω από τη Μητρόπολη Δημητριάδος ρίχνουν οι καταγγελίες του βιομηχάνου Κωνσταντίνου Λούλη, ο οποίος αποκάλυψε ότι τα χρήματα που έδωσε προ πολλών ετών (πρόκειται για 100 εκατ. δρχ) για τη δημιουργία ιδρύματος χρόνιων παθήσεων δεν πήγαν ποτέ στο σκοπό για τον οποίο προορίζονταν -και παραμένει άγνωστη η κατάληξή τους ακόμη και σήμερα!

Τη συγκλονιστική καταγγελία ο κ. Λούλης την έκανε μάλιστα ενώπιον του Μητροπολίτη Δημητριάδος Ιγνάτιου, ο οποίος αυτό το διάστημα δέχεται ξανά οξεία κριτική για την περιβόητη υπόθεση με την πώληση αμφισβητούμενων εκτάσεων σε ιδιωτική εταιρία προ δεκαετίας - την αποκαλούμενη και υπόθεση «Βατοπεδίου του Βόλου».

Το νέο αποκαλυπτικό περιστατικό για τα όσα τουλάχιστον περίεργα συμβαίνουν στην Μητρόπολη Δημητριάδος έγιναν κατά την τελετή για τα εγκαίνια της «Κιβωτού του Κόσμου» στο Διμήνι.

Πρόκειται για μία νέα δωρεά του κ. Λούλη, καθώς η «Κιβωτός του Κόσμου» θα στεγαστεί στην οικία της οικογένειας στον Άνω Βόλο. Τα εγκαίνια έγιναν παρουσία πλήθους κόσμου, των τοπικών αρχών και της μπάντας του Πολεμικού Ναυτικού!

Μιλώντας στην τελετή ο προσηλωμένος στο κοινωνικό έργο της εκκλησίας κ. Λούλης και παρόντος του κ. Ιγνατίου, εξέφρασε την πικρία του, καταγγέλλοντας ότι παρότι έδωσε το τεράστιο για την εποχή εκείνη ποσό, προκειμένου να δημιουργηθεί το ίδρυμα χρονίων παθήσεων στην μνήμη της μητέρας του, αυτό δεν έγινε τελικά πράξη -κι αφήνοντας μάλιστα να εννοηθεί ότι δεν γνωρίζει καν πού πήγαν τα χρήματα της δωρεάς!

Και αναφερόμενος στην περιπέτεια της παλαιότερης δωρεάς τόνισε χαρακτηριστικά: «Δυστυχώς το όραμά μου για την δημιουργία ενός ιδρύματος χρονίων παθήσεων στην μνήμη της Μητέρας μου, πριν από 17 χρόνια, ενώ κατέβαλα τα χρήματα στην Μητρόπολη Δημητριάδος, ο Κύριος δεν επέτρεψε να πραγματοποιηθεί για λόγους που αυτός γνωρίζει. Μετά την πικρία και την απογοήτευση για την κονιορτοποίηση αυτού του οράματος, ο Θεός έφερε στον δρόμο μου ένα νέο σχετικά κληρικό, που μου θύμισε κάποιους Μοναχούς που γνώρισα στο πρώτο μου ταξίδι στο Άγιο Όρος, το 1975. Η ηρεμία του, ο λόγος του, τα έργα του, το ήθος του και προπαντός η ανυποκρισία του, με εντυπωσίασαν. Ο κληρικός αυτός είχε μόνον ένα πρόσωπο και ένα μόνο σκοπό. Την προσφορά και την αγάπη, μέσα από μια χρηστή και έντιμη διαχείριση των δωρεών των συνανθρώπων του. Στο ευλογημένο αυτό πρόσωπό του, ειλικρινά είδα εκείνους τους αγνούς Αγιορείτες που γνώρισα, τότε στα 20 μου χρόνια, τον Γέροντα Πορφύριο και τον Γέροντα Παϊσιο που η εκκλησία μας 40 χρόνια αργότερα τους ανακήρυξε Αγίους. Η γνωριμία με τον Πατέρα Αντώνιο, μετά τη δοκιμασία που μου δίδαξε να προσέχω ποιους εμπιστεύομαι, με οδήγησε σε κάποιες σημαντικές αποφάσεις στη ζωή μου».

ΠΗΓΗ:

The toc

Ο ΑΓΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΓΚΗ ΕΠΙΔΕΙΞΗΣ ΕΥΣΠΛΑΧΝΙΑΣ


Η ΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΛΑΙΚΩΝ ΕΝΑΝΤΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΤΙΖΟΝΤΩΝ ΕΠΙΣΚΟΠΩΝ, ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΑΚΑΔΗΜΑΙΚΗ ΘΕΟΛΟΓΙΑ


Η ΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΛΑΙΚΩΝ ΕΝΑΝΤΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΤΙΖΟΝΤΩΝ ΕΠΙΣΚΟΠΩΝ, ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΑΚΑΔΗΜΑΙΚΗ ΘΕΟΛΟΓΙΑ

Τοῦ Μοναχοῦ Σεραφείμ
=====

Οἱ πρόσφατες ἐξελίξεις στήν κατά τήν οἰκουμένη Ἐκκλησία, ἐξ αἰτίας τῆς κακοδόξου Συνόδου τοῦ Κολυμπαρίου, ἡ ὁποία ἐμπέδωσε τά δόγματα τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἀναδεικνύουν καί πάλιτό θέμα τῆς συμμετοχῆς τῶν λαϊκῶν Χριστιανῶν στήν προάσπιση τῶν ὑγιῶν ἐκκλησιαστικῶν δογμάτων.

Τό θέμα εἶναι βεβαίως εὐρύτατο, καί ἡ πλήρης ἀνάπτυξή του ἀπαιτεῖ λιπαρή γνώση τῆς Ἐκκλησιολογίας, τῆς Ἱστορίας τῶν Δογμάτων, τῆς Ἐκκλησιαστικῆς Ἱστορίας ἐν γένει, καθώς καί τῆς Πατερικῆς Θεολογίας. Ἐδῶ ἐπιχειροῦμε μιά πρώτη ἁπλῆ προσέγγιση.

Πολλοί ἐκ τῶν ἁμαρτησάντων Ἐπισκόπων, ἀλλά καί ὅσοι «οὐ μόνον αὐτά ποιοῦσιν, ἀλλά καί συνευδοκοῦσι τοῖς πράσσουσιν»[1], ἀναγκαστικῶς προσφεύγουν στό (ἀναμφισβήτητα μοναδικῆς σημασίας) κῦρος τοῦ ἐπισκοπικοῦ ἀξιώματος, γιά νά δικαιολογήσουν τά ἀδικαιολόγητα· ὑπαινίσσονται μάλιστα καί κάποιου εἴδους «ἀλάθητον» γιά τόν ἑαυτό τους καί τίς Συνόδους πού συγκροτοῦν. Ἐδῶ θά μποροῦσε κάποιος νά ὑπενθυμίσει, ὅτι καί στόν Παπισμό γενεσιουργός αἰτία πολλῶν ἐπί μέρους αἱρέσεων καί ἄλλων συμφορῶν ὑπῆρξε τό δόγμα τοῦ ἀλαθήτου τοῦ Πάπα: ποιός μπορεῖ νά ἀντισταθῆ ἐπαρκῶς στά αἱρετικά φρονήματα ἑνός θρησκευτικοῦ πλανητάρχη, ἐπί αἰῶνες ἐπενδεδυμένου μέ κοσμική ἐξουσία ἀλλά καί μία ... «θεϊκή» αἴγλη «ἀλαθήτων» ἐμπνεύσεων (ὁ ὁποῖος κάποτε, πρίν ξεπέσει, ὑπῆρχε Ὀρθόδοξος Πατριάρχης τῆς Ἰταλικῆς Ρώμης);

Στήν ἴδια τήν Σύνοδο τοῦ Κολυμπαρίου αὐτός ὁ μή ὑγιής «ἐπισκοπο-κεντρισμός», ὁ ὁποῖος στοχεύει στό νά στερήσει ἀπό τούς ἁπλούς πιστούς, ἀπό τούς λαϊκούς Χριστιανούς, τό δικαίωμα νά κρίνουν τά σχετικά μέ τήν Ὀρθοδοξία, βρῆκε τήν ἔκφρασή του στήν παράγραφο §22 τοῦ 6ου Κειμένου, τοῦ τιτλοφορουμένου «Σχέσεις τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας πρός τόν λοιπόν Χριστιανικόν κόσμον» ·ἐκεῖ γράφεται ὅτι «...ἡ διατήρησις τῆς γνησίας ὀρθοδόξου πίστεως διασφαλίζεται μόνον διά τοῦ συνοδικοῦ συστήματος, τό ὁποῖον ἀνέκαθεν ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ ἀπετέλει τήν ἀνωτάτην αὐθεντίαν ἐπί θεμάτων πίστεως καί κανονικῶν διατάξεων (κανών 6 τῆς Β’ Οἰκουμενικῆς Συνόδου)» [2]. 

Ὅπως συνάγεται ἀπό τήν μαρτυρία τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Ναυπάκτου κ. Ἱεροθέου, ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος προσπάθησε νά μετριάσει αὐτόν τόν «ἐπισκοπο-μονισμό» (τήν ἀπόδοση ἐκκλησιολογικοῦ βάρους ἀποκλειστικῶς στούς Ἐπισκόπους), μέ τήν ἀπάλειψη ἀπό τήν ὡς ἄνω φράση τῆς λέξεως «μόνον», καθώς καί μέ τήν προσθήκη τῶν Κανόνων 14ου καί 15ου τῆς Πρωτοδευτέρας Συνόδου (861), ὁ ὁποῖοι προσδιορίζουν τίς προϋποθέσεις τῆς ἀντιδράσεως τῶν πιστῶν στούς Ἐπισκόπους· ὅμως ἡ πρότασή της δυστυχῶς ἀπορρίφθηκε[3].

Γιά νά φανεῖ πώς καί στό σημεῖο αὐτό ἡ Σύνοδος τοῦ Κολυμπαρίου ἐξέπεσε ὄχι μόνον ἀπό τήν ἁγιοπατερική διαχρονική ὁμοφωνία, ἀλλά καί ἀπό τήν πρόσφατη ὀρθόδοξη ἐκκλησιολογική γραμμή, τήν ἐντός τῆς Οἰκουμενικῆς Κινήσεως, ὑπενθυμίζουμε ὅτι πρό τριάκοντα ἕξι ἐτῶν (1981) στόν διάλογο μέ τούς Παλαιοκαθολικούς (οἱ ὁποῖοι ἀποσκίρτησαν ἀπό τήν Ρώμη στίς δεκαετίες 1870-1880, ἐπειδή δέν δέχονταν τό ἀλάθητο καί τήν  λοιπή μοναρχία τοῦ Πάπα), εἶχαν προκριθῆ ἄλλες ἐκκλησιολογικές σταθερές. Στό κοινό κείμενο Ὀρθοδόξων καί Παλαιοκαθολικῶν τοῦ 1981 δηλωνόταν ὅτι ἀνωτάτη αὐθεντία στήν Ἐκκλησία εἶναι ἡ Οἰκουμενική Σύνοδος (καί ὄχι γενικῶς «τό Συνοδικόν Σύστημα»), καί μέ τήν δικλίδα, ὅτι πρέπει ἡ ἀπόφαση μιᾶς Γενικῆς Συνόδου νά συμφωνεῖ μέ τό φρόνημα τῆς ὅλης Ἐκκλησίας, ὥστε νά χαρακτηρίζεται Οἰκουμενική[4]. Τώρα, στό Κολυμπάρι, οἱ προϋποθέσεις αὐτές ἐπίτηδες ἐξαλείφθηκαν, πρός δόξαν τῶν δικῶν μας, τῶν ἀνατολικῶν, «μοναρχῶν» καί προεστώτων τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ὥστε νά φιμωθῆ ἡ ἀντίδραση τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ πληρώματος καί νά ἐπαρκέσουν οἱ ἀποφάσεις τῶν «ὑψηλά ἱσταμένων (καί δῆθεν ἀλαθήτων)».

Ὁ γράφων δέν προσδοκᾶ ὅτι τό ἄρθρο θά πείσει κάποιον ἀπό τούς συγκεκριμένους αἱρετίζοντες Ἐπισκόπους νά ἐνωτίζονται τήν φωνή τοῦ δικαίως ἀντιδρῶντος Ποιμνίου τους· διότι δυστυχῶς «εἰ Μωϋσέως καί τῶν Προφητῶν οὐκ ἀκούουσι» (καί τῶν θεοπνεύστων Κανόνων καί Ἁγίων Πατέρων... ), «οὐδ’ ἐάν τις ἐκ νεκρῶν ἀναστῇ πεισθήσονται» [5]. Παραθέτουμε λοιπόν, χάριν τῶν πιστῶν, τίς διαπιστώσεις παλαιοτέρων ἀκαδημαϊκῶν ἐπιστημόνων γιά τό δικαίωμα καί τήν ὑποχρέωση τῶν ἁπλῶν πιστῶν νά ἀγωνίζονται ὑπέρ τῆς διαφυλάξεως τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως, ἀκόμη καί ἐναντίον Πατριαρχῶν καί Συνόδων. Δέν ἀσχολούμεθα μέ τό θέμα σφαιρικῶς, ὅπως ἔχει γίνει μέ ἐπάρκεια σέ ἄλλες μελέτες[6], ἀλλά μόνον μέ τήν πανεπιστημιακή θεολογία καί ἱστοριογραφία, ὥστε νά ἀπογυμνωθῆ - καί μόνον μέ βάση τά νεώτερα κείμενα - ἡ ἀδιαφορία ἤ ἡ ἀμάθεια ἤ ἡ πονηρία τῶν αἱρετιζόντων στήν ἐπιχειρούμενη ἀλλοίωση τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ μας φρονήματος καί τῆς συμπαγοῦς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησιολογίας.

Εὐχόμεθα σέ ὅσους Ἐπισκόπους συναίνεσαν διά τῆς ψήφου ἤ ἔστω τοῦ λόγου τους στίς αἱρέσεις τοῦ Κολυμπαρίου μέ διαφόρους τρόπους, νά μετανοήσουν εἰλικρινῶς. Καί ὁ ἅγιος Ἰουβενάλιος, Ἀρχιεπίσκοπος Ἱεροσολύμων, στή λῃστρική Σύνοδο τῆς Ἐφέσου (τήν «ἐν Ἐφέσῳ Δευτέραν») τοῦ ἔτους 449 συντάχθηκε μέ τούς εὐτυχιανούς Μονοφυσῖτες ἐναντίον τῆς Ὀρθοδοξίας καί τοῦ ἁγίου Φλαβιανοῦ Κωνσταντινουπόλεως, μετέπειτα φονευθέντος, ἀλλά στήν ἀκολουθήσασα Οἰκουμενική Σύνοδο τῆς Χαλκηδόνος τοῦ 451, δύο ἔτη ἀργότερα, ἔλαβε τό μέρος τῶν Ὀρθοδόξων (καί τελικῶς ἁγίασε).

(Συνεχίζεται)


ΣHΜΕΙΩΣΕΙΣ:

[1]. Ρωμ. 1, 3
[3]. Μητρ. Ναυπάκτου και Αγ. Βλασίου Ιεροθέου, «Οἱ ἀποφάσεις τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος γιά τήν Ἁγία καί Μεγάλη Σύνοδο καί ἡ κατάληξή τους», Θεοδρομία 18 (2016) 426-428.433. Βλ. τό ἴδιο κείμενο καί ἐδῶ: https://www.scribd.com/document/325254627/ΝΑΥΠΑΚΤΟΥ-ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ-Ι-Σ-Ι-ΓΙΑ-ΑΜΣΟΕ-ΚΑΙ-ΚΑΤΑΛΗΞΗ-ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ-ΑΚΤΙΝΕΣ#from_embed , ὅπως ἐπίσης καί ἐδῶhttp://www.parembasis.gr/index.php/el/mitropolitis-3/ni-various-articles/4618-2016-09-25
[4]. Πρόκειται γιά τό β΄ κείμενο τῆς 4ης Συνδιασκέψεως τῆς Μικτῆς Θεολογικῆς Ἐπιτροπῆς στό Ζαγκόρσκ τῆς Μόσχας (15-22 Σεπτεμβρίου 1981), ὑπό τόν τίτλο «Τό ἀλάθητον τῆς Ἐκκλησίας». Βλ.Ἐπίσκεψις 259 (1981) 12: «Ἀνώτατον ὄργανον τῆς Ἐκκλησίας διά τήν ἀλάθητον διακήρυξιν τῆς πίστεώς της εἶναι μόνον ἡ Οἰκουμενική Σύνοδος [...] Αὐτή ἀποφαινομένη ὑπό τήν ἐπιστασίαν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἔχει τό ἀλάθητον αὐτῆς ὡς ἐκ τῆς συμφωνίας αὐτῆς μεθ’ ὁλοκλήρου τῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας. Ἄνευ τῆς συμφωνίας ταύτης οὐδεμία σύναξις εἶναι Οἰκουμενική Σύνοδος» (ἐλήφθη ἀπό τό Γρ. Λιαντας, Διορθόδοξος Διακονία τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου καί τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος καί ἡ συμβολή τῶν δύο Ἐκκλησιῶν στούς διμερεῖς θεολογικούς διαλόγους μέ τή Ρωμαιοκαθολιή Ἐκκλησία καί τήν Ἐκκλησία τῶν Παλαιοκαθολικῶν, ἐκδ. Κορνηλία Σφακιανάκη, Θεσσαλονίκη 2005, σ. 106ἑ.).
[5]. Λουκ. 16, 31

[6]. Ι. Μ. Παντοκράτορος Μελισσοχωρίου, «Ἐπιτρέπεται οἱ λαϊκοί νά ἀναμειγνύονται σέ θέματα πίστεως;», Θεοδρομία ΙΒ΄ 3 (Ἰούλιος-Σεπτέμβριος 2010) 368-380. Βλ. καίhttp://www.impantokratoros.gr/769A2154.el.aspx 

Monday, September 18, 2017

ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟΝ ΤΡΕΙΣ ΟΙ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΕΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΕΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ;



ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟΝ ΤΡΕΙΣ ΟΙ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΕΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΕΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ;

Του Παναγιώτη Τελεβάντου
=====

Η κυρία Ελένη Λωρίτου, γνωστή στους αναγνώστες του ιστολογίου μας από τα περισπούδαστα άρθρα και σχόλια που μας στέλλει τακτικά, καταχώρησε το ακόλουθο σχόλιο στην ανάρτηση http://panayiotistelevantos.blogspot.com/2017/09/blog-post_32.html “Έργα και ημέραι του μεταπατερικού Μητροπολίτη Δημητριάδος κ. Ιγνάτιου”:

“H υποψηφιότητα του πρωτοσυγκέλου του Δημητριάδος Δαμασκηνού Κιαμέτη δεν είναι απλώς μία φήμη, αλλά υποστηρίζεται από τον ίδιο τον Αρχιεπίσκοπο και φυσικά από άλλους τουλάχιστον 13 επισκόπους -έτσι δεν είναι κ. Τελεβάντο;- για να μπεί ως υποψηφιότητα. Φυσικά για να γίνει επίσκοπος ο εν λόγω πρέπει να πάρει πολλές ψήφους τις οποίες και προσδοκά να πάρει. Άρα, κ. Τελεβάντο, δικαιούται κανείς να πει ότι Οικουμενιστές επίσκοποι δεν είναι μόνο 3 αλλά και πάρα πολλοί άλλοι και ας μην λένε κάτι το οικουμενιστικό, όμως κινούνται ως να ελέγχονται από τον Οικουμενισμό. Μήπως, κ. Τελεβάντο, πρέπει να το παραδεχτούμε επί τέλους ότι η Εκκλησία έχει ανερυθριάστως παραδοθεί στον Οικουμενισμό και στην μασωνία; Βλέπουμε με πόση αλαζονεία κινούνται οι Οικουμενιστές. Ο Δημητριάδος είχε την αναισθησία να πάει και στο σπίτι του Λούλη. Και ενώ ο Λούλης και οι δημοσιογράφοι τους φτύνουν αυτοί προχωρούν σαν να μην συμβαίνει τίποτα, προάγονται και επιβραβεύονται …….. 

Καταρχήν διαφωνώ κάθετα με την κυρία Λωρίτου ότι οι Οικουμενιστές ιεράρχες της Εκκλησίας της Ελλάδος είναι μόνον τρεις. 

Η βοώσα αλήθεια κράζει μεγάλη τη φωνή ότι Οικουμενιστές είναι οι ακόλουθοι οκτώ αρχιερείς:

1.) Ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος, ο οποίος μαγείρεψε την απόφαση της αντιπροσωπείας της Εκκλησίας της Ελλάδος στη Σύνοδο της Κρήτης και ο οποίος είναι πανέτοιμος να κατασπαράξει τους αποτειχισθέντες -και πρώτον και καλύτερο φυσικά τον π. Θεόδωρο Ζήση- αν τολμήσουν να κάνουν και την παραμικρή αντικανονική ενέργεια.

2.) Ο Μητροπολίτης Μεσσηνίας κ. Χρυσόστομος Σαββάτος, που διαίρεσε την Εκκλησία σε συνεδρία της Ιεραρχίας και είναι -κατά τα εύσημα που του απέδωσε ο Οικουμενικός Πατριάρχης- το δεξί χέρι του Ζηζιούλα στους διαλόγους.

3.) Ο παγκοσμιοσυμβουλίτης Μητροπολίτης Νέας Ιωνίας Γαβριήλ, 
α.) που έλαβε μέρος στη Γενική Συνέλευση του ΠΣΕ στο Πόρτο Αλέγκρε και στο Πουσάν, 
β.) που διαδραμάτισε ουσιαστικό ρόλο για την αθέτηση της απόφασης της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος στη Σύνοδο της Κρήτης, και που 
γ.) μεθόδευσε την έλευση του Πάπα Φραγκίσκου στη Λέσβο.

4.) Ο μεταπατερικός νεωτεριστής, Οικουμενιστής και Νεοβαρλααμίτης Μητροπολίτης Δημητριάδος Ιγνάτιος,

5.) Ο Μητροπολίτης Αργολίδος, που αρθογραφεί τακτικά για να εκφράσει -και μάλιστα με πολύ δηκτικό τρόπο- τα οικουμενιστικά του φρονήματα και που παρεβρέθηκε στην παρουσίαση βιβλίου για τον Πάπα Φραγκίσκο.

6.) Ο νεωτεριστής Μητροπολίτης Ιλίου Αθηναγόρας, που τέλεσε εσπερινό με καρδινάλιους στη Μητρόπολή του και εξανάγκασε με απειλές τους κληρικούς του να συμμετάσχουν σε αυτόν.

7.) Ο νεωτεριστής Μητροπολίτης Αλεξανδρουπόλεως Άνθιμος που 
α.) στηρίζει αναφανδόν τις αποφάσεις της Συνόδου της Κρήτης, 
β.) τη σύσταση Τμήματος Ισλαμικών Σπουδών στη Θεολογική Σχολή Θεσσαλονίκης και
γ.) επιτρέπει νεοπαγανιστικά φαινόμενα στη Μητρόπολή του, και

8.) Ο Μητροπολίτης Σύρου Δωρόθεος ο οποίος ποιμαίνει σαν ουνίτης τη Μητρόπολή του. Αν και αυτός ο καυμένος φυσικά -αν δεν θέλουμε να κοροιδεύουμε τον εαυτό μας- ουκ οίδε ούτε α λέγει ούτε περί ων διαβεβαιείται. (Έφιππη ποιμαντική, χειμερινά θαλάσσια μπάνια, ένα δισεκατομμύριο φωτογραφίες, χειρισμός αεροπλάνων, μια ποιμαντορική ράβδος και μίτρα για κάθε μέρα του χρόνου, ροζ κουρτίνες, χειρισμός γερανών στο Νεώριο της Σύρου και δεν συμμαζευόμαστε. Με μία λέξη Πολυκανδριώτης). Αλλά τέλος πάντων ας τον συγκαταριθμήσουμε και αυτόν με τους Οικουμενιστές.

Πέραν των πιο πάνω Μητροπολιτών δεν μπορεί να κατηγορηθεί βάσιμα σαν Οικουμενιστής ουδείς άλλος ιεράρχης της Εκκλησίας της Ελλάδος.

Άρα καθόλου δεν αποδέχομαι τη θέση της κυρίας Λωρίτου ότι οι Οικουμενιστές Μητροπολίτες της Εκκλησίας της Ελλάδος είναι μόνον τρείς, αφού για τους πιο πάνω επτά -ή με τον Σεβ. Σύρου- οκτώ Ιεράρχες, έχουμε ατράνταχτα στοιχεία για τις οικουμενιστικές επιδόσεις τους.

Θα συνεχίσουμε -συν Θεώ- αύριο.

ΜΩΑΜΕΘΑΝΙΣΜΟΣ, ΑΛΗΘΕΙΑ ΚΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ


ΜΩΑΜΕΘΑΝΙΣΜΟΣ, ΑΛΗΘΕΙΑ ΚΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ

Του κ. Ανδρέα Κυριακού, Θεολόγου
=====

Στο Μύνστερ και Οσναρμπρύκ της Γερμανίας πραγματοποιήθηκε (9-12.9.) Διαθρησκειακό Συνέδριο, υπό την αιγίδα της Παπικής κοινότητας του «Αγίου Αιγιδίου». Σ’ αυτό έστειλε Χαιρετισμό και ο Μακαριώτατος Πατριάρχης Αλεξανδρείας Θεόδωρος Β΄. 

Στον εν λόγω Χαιρετισμό ο Μακαριώτατος διατυπώνει πρώτιστα την άποψη ότι το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας βρίσκεται στο «φιλόξενο ισλαμικό περιβάλλον». Αναφερόμενος, επίσης, στους Μωαμεθανούς σημείωσε ότι «είναι πλάσματα του ιδίου Θεού και πιστεύουν στον ένα Θεό». 

Ο ισχυρισμός του Μακαριώτατου ότι στην Αίγυπτο, αλλά και γενικότερα στην Αφρική, αφού αναφέρεται στο κλίμα του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας, είναι ανακριβής επειδή τα πράγματα ΔΕΝ είναι και τόσο ρόδινα όπως τα περιγράφει ο Μακαριώτατος. Οι Μωαμεθανοί εξοντώνουν αβέρτα, μεμονωμένα ή μαζικά, τους Κόπτες της χώρας. 

Στη γειτονική Λιβύη έγιναν πρόσφατα, από Μωαμεθανούς, εκτελέσεις Αιθιόπων και Κοπτών εις δε την Νιγηρία θερίζει η Μπόκο Χαράμ. 

Ως γνωστόν και σε άλλες χώρες της Δυτικής Αφρικής φουντώνουν τα Μωαμεθανικά εξτρεμιστικά κινήματα. Ποιος ξεχνά ότι στην Κένυα, κάθε λίγο και λιγάκι, έχουμε μαζικές εν ψυχρώ δολοφονίες Χριστιανών από Μωαμεθανούς; Κανείς δεν ξέρει πού θα κτυπήσουν αύριο οι φανατισμένοι οπαδοί του «προφήτη». Γι’ αυτό είναι τουλάχιστον αφελές να μιλά κανείς σήμερα για «φιλόξενο ισλαμικό περιβάλλον» στον αφρικανικό χώρο. Η «πολιτική ορθότητα» δεν συμβαδίζει με τη σκληρή πραγματικότητα. 

Ο Μακαριώτατος, επίσης, αναφέρει ότι οι Μωαμεθανοί πιστεύουν στον ένα Θεό, αλλά ποιος είναι αυτός ο «ένας Θεός»; Μήπως ο Τριαδικός Θεός, ο εν μιά τη ουσία, στον οποίο πιστεύουμε εμείς οι Χριστιανοί; Ή μήπως οι Μωαμεθανοί πιστεύουν στον Αλλάχ, το μονοπρόσωπο Θεό, που είναι μεν αριθμητικά ένας, αλλά ΔΕΝ ταυτίζεται, ούτε σχετίζεται ποσώς με τον ζώντα Θεό των Χριστιανών; 

Η ιαχή των Μωαμεθανών «Αλλαχού ακμπάρ» δεν λέει, όπως νομίζουν μερικοί, πως ο Αλλάχ είναι ένας, ΑΛΛΑ ότι ο Αλλάχ των Μωαμεθανών είναι μεγαλύτερος. Μεγαλύτερος από ποιόν; Από το Θεό των Χριστιανών, κατ’ αυτούς. Και οι φιλόσοφοι πιστεύουν σε ένα Θεό, αλλά αυτός είναι εφεύρημα του ανθρώπινου μυαλού, χωρίς ζωή και χωρίς αγάπη. Άλλο πράγμα η αρκούδα (άρκτος) που γυροφέρνει στα δάση της Γης και άλλο ο αστερισμός στης Μεγάλης Άρκτου, που λάμπει τα βράδυα στον ουρανό. 

Καλύτερα ο Μακαριώτατος Αλεξανδρείας να επικεντρωθεί την Ιεραποστολή στην Αφρική παρά να δίνει αστόχαστα συγχωροχάρτια στους Μωαμεθανούς. 

ΤΟ ΤΡΑΓΕΛΑΦΙΚΟ ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΓΑΛΛΙΑΣ κ. ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ


ΤΟ ΤΡΑΓΕΛΑΦΙΚΟ ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΓΑΛΛΙΑΣ κ. ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ 

Τοῦ κ. Παναγιώτη Π. Νούνη, Θεολόγου
===== 

Διάβασαμε το ἄρθρο τοῦ Σεβασμιώτατου Γαλλίας κ. Ἐμμανουήλ “Η ΑΓΙΑ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΗ ΣΥΝΟΔΟΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ, Η ΕΠΟΜΕΝΗ ΗΜΕΡΑ” και θέλουμε να καταθέσουμε τις προσωπικές κριτικές ἐνστάσεις μας γι’ αυτό. 

Ἤδη ἀπό την μόλις πρώτη παράγραφο, ὁ Σεβασμιώτατος, ἐμμένει δυστυχῶς στα ἐπικοινωνιακά ψεύδη που ἀναπαράγονται από επί τούτω εντεταλμένους δημοσιογράφους και ἀδαείς κληρικούςκαι θεολόγους περί τῆς δῆθεν «συνοδικῆς ἀφασίας» ἤ και «συνοδικῆς ἀπραξίας» περισσότερο τῆς μίας χιλιετίας...! 

Συλλαμβάνουμε, δηλαδή, ὡς ἐκκλησιαστικά ἀνιστόρητο τον Σεβ. κ. Ἐμμανουήλ αφού τόσο μετά το σταδιακό Σχίσμα [ἀλλά και με τον οἰκουμενικό Συνοδικό ἀναθεματισμό (879/880) τῶν Παπικῶν καινοτομιῶν και αἱρέσεων] μέ την ἀποκοπή τῶν Παπικών ἀπό την τότε Οἰκουμενική καί Ὀρθόδοξη Καθολική Ἐκκλησία ὅσον και μέ τίς φοβερές ἀλώσεις (1204 μ. Χ. Σταυροφόρους Φραγκογερμανούς και 1453 μ. Χ. Μωαμεθανούς Τζιχαντιστές) τῆς Ρωμαίϊκης Αὐτοκρατορίας τῶν Ρωμῃῶν τῆς Κων/πόλεως), ὑφίστατο ἐν δυνάμει, ἀλλά και ἐν ἐνεργείᾳ, φανερό τό Συνοδικό Πολίτευμα τῆς Ἐκκλησίας, όπως δείχνουν οἱ Ἁγίες Τοπικές καί Οἰκουμενικές Σύνοδοι εναντίον τοῦ Οὐνιτισμοῦ, Παπισμοῦ, Βαρλααμισμοῦ/Σχολαστικισμοῦ (1341-1351 κ.λπ.).

Ἤ ἀκόμη, ἄν θέλετε, ὑφίσταντο και τά πατριαρχικά Πρακτικά [1], ἐπί τῆς πατριαρχίας Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου Κων/Πόλεως Ἱερεμίου τοῦ Β ́, κάποιας Πανορθόδοξης Συνόδου (sic) [κατά τούς Οἰκουμενιστές] κατά το 1593 μ. Χ. (!) και κατά ἄλλους ἄλλη μία «Οἰκουμενική Σύνοδος» [2] πού ἐκύρωσε την ἐγκαθίδρυση τοῦ ἐν Ρωσσίᾳ Πατριαρχικοῦ Θρόνου και καταδίκασε την παπική καινοτομία τοῦ Νέου Ἡμερολογίου· δηλαδή με την εἰσβολήν, κατάλειψη και παράνομη κατοχή (μέχρι σήμερα) τοῦ Πατριαρχείου τῆς Πρεσβυτέρας Ρώμης από τῶν Φράγκων, ἡ παλαιά ἱερά Πενταρχία τῶν ἀρχαίων Πρεσβυγενῶν Πατριαρχείων, διεσπάσθη, ἀλλά χάριτι Κυρίου συνεπληρώθη και πάλιν με την πιο πάνω οἰκουμενική Συνοδική Πράξη, με την «Νεοπαγή» Πενταρχία (Κωνσταντινουπόλεως, Ἀλεξανδρείας, Ἀντιοχείας, Ἱεροσολύμων, Μόσχας). 

Τοῦτο πού συνάγεται με ὅλα τά πιό πάνω εἶναι ὅτι: οἱ ἐξωτερικές γεωπολιτικοστρατηγικές ἐξελίξεις και μεταβολές στην παγκόσμια ἱστορία, δεν ἐπηρέασαν, ἀλλ ́ οὔτε δύνανται να ἐπηρεάζουν, ὀντολογικά, το ὀρθόδοξο και ἁγιοπνευματικό Συνοδικό Πολίτευμα τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας. Για να μη ἀδικήσουμε ὅμως τον Σεβ. Γαλλίας σε κάποιο σημεῖο, στο κείμενό του, κάπου το σημειώνει καθαρά και τοῦτο εἶναι προς τιμή του. 

Συνεπῶς, σε μία ἄλλη διάσταση τοῦ πράγματος, ὁ Οικουμενιστής Μητροπολίτης Γαλλίας κ. Ἐμμανουήλ, ἔχουμε την ἰδιαίτερη αἴσθηση, ὅτι μᾶλλον χλευάζει ὑποδόροια, νοσηρά και ἐκ θέσεως ἰσχύος το οἰκουμενικό θρησκευτικό συναίσθημα τῶν πιστών. Σαφῶς και ἀπερίφραστα, ἡ Ληστρική Σύνοδος τῶν Κολυμπαριστῶν, προετοιμάζεται, πέραν τῶν 100 χρόνων, ἄρα πρόκειται για «ἐπικοινωνιακό» ψέμα τά περί τῆς πεντηκονταετοῦς προετοιμασίας. 

Δεύτερο ψέμα: ὅτι παραμένει δῆθεν «κρυφό» το Συνοδικό Πολίτευμα τῆς Ἐκκλησίας ἐλέω γεωπολιτικοθεολογικῶν μεταβολῶν. 

Τρίτο ψέμα: δεν ὑφίστατο Σεβασμιώτατε, και ΟΥΔΕΠΟΤΕ ὑπήρξεν «Βυζαντινή Αὐτοκρατορία». Τά ἱστοριολογήματα περί τέτοιας βυζαντινῆς αὐτοκρατορίας εἶναι «νεοπαγή» ἐξάπαντος Φραγκολατινικά προπαγανδιτικά ἀκαδημαϊκά ληρήματα. 

Τέταρτο ψεύδος: οὐδέποτε  έγινε Σχίσμα (ὅπως ἀναφέρει ο Σεβ. κ. Ἐμμανουήλ: «μεταξύ Ἀνατολικῆς και Δυτικῆς Ἐκκλησίας») το 1054, μεταξύ Ὀρθοδόξων Λατίνων (τῆς Ρώμης) μετά τῶν ὁμοδόξων Ὀρθοδόξων Ρωμῃῶν (ὑπηκόων τῆς Νέας Ρώμης). Και ἄν ὄντως έγινε τέτοιο ἀποτρόπαιο πράγμα το 1054, ἔχει πλέον θεραπευθεῖ, με την ἵδρυση τῶν Μητροπόλεων Γαλλίας και Ἰταλίας. 

Οἱ Μητροπόλεις τῆς Γαλλίας και Ἰταλίας κ.ο.κ. δεν εἶναι τοῦ νῦν ἡ Ὀρθόδοξη Καθολική Δυτική Ἐκκλησία; Ὑφίσταντο ἄλλου εἶδους Εκκλησίες είς την Δύση με σημεῖον Λειτουργικῆς και Κανονικῆς ἀναφορᾶς το Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο τῆς Κων/Πόλεως; ΟΥΔΕΠΟΤΕ ὑπήρξε τέτοια «Χιμαιρική Ἐκκλησιολογία»! Ἄσχετο ἄν την σκαρφίστηκαν ἐκ τῶν ὑστέρων οι «ἡμέτεροι» τοῦ Βοσπόρου... Τότε δια ποῖον ἀκριβῶς λόγον «κόλλησε ἡ βελόνα» να ταυτίζεται ἡ «Δυτική Ἐκκλησία» με το Βατικανό;


ΠΗΓΗ:

Ιστολόγιον «ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΑ»https://apologitikaa.blogspot.com.cy/2016/09/blog-post_15.htm


ΟΙ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΔΥΣΦΗΜΙΣΤΕΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ


ΟΙ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΔΥΣΦΗΜΙΣΤΕΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

«Οἱ θέλοντες εὐσεβῶς ζῆν ἐν Χριστῷ ᾿Ιησοῦ διωχθήσονται»[1]

Του Πορφυρίτη
=====

Ὅταν διαβάζει κανείς κείμενα σύγχρονων Ὀρθοδόξων θεολόγων, περιμένει αὐτά νά εἶναι ἐντός τοῦ πλαισίου πού χάραξε ὁ Χριστός καί ἀκολούθησαν οἱ Ἀπόστολοι καί οἱ Ἅγιοι Πατέρες. Κυρίως στά δογματικά θέματα τῆς Πίστεως, παρατηροῦμε σέ ὅλη τήν δισχιλιετή πορεία τῆς Ὀρθοδοξίας, ἀπό τόν Εὐαγγελιστή Ἰωάννη ἔως τόν Ἅγιο Παΐσιο τόν Ἁγιορείτη, μιά κοινή γραμμή θά λέγαμε, μέ στόχο τήν φύλαξη τῆς Ἱερᾶς παρακαταθήκης τῆς Πίστεως, τήν προφύλαξη τῶν πιστῶν ἀπό τίς αἱρέσεις καί τήν ἐπιστροφή τῶν αἱρετικῶν στήν Ὀρθή Πίστη.

Πάντοτε ὅμως, παρατηρούνταν παραφωνίες, ἀπό τά πρώτα κιόλας χρόνια τοῦ Χριστιανισμοῦ. Καί πάντοτε, φρόντιζαν οἱ ποιμένες νά ἀγρυπνοῦν, νά ἀγωνίζονται καί νά ἐγκαλοῦν τούς πιστούς πού ἐξέφραζαν τίς παραφωνίες νά ἔρθουν σέ ἐπίγνωση τῆς πλάνης τους, εἰδάλλως, ἐάν ἐπέμεναν σ’ αὐτές, τούς ἀπέκοπταν ἀπό τό σῶμα τῆς Ἐκκλησίας γιά νά προστατεύσουν καί τό ὀρθόδοξο ποίμνιό τους.

Ποιός θά περίμενε ὅμως, ὅτι θά φθάναμε στήν ἐποχή μας νά ἀκοῦμε ἀπό κληρικούς καί λαϊκούς, θεολόγους καί μή, ὅτι ἡ κοινή αὐτή γραμμή στά σωτηριώδη θέματα τῆς Πίστεως ἔλαβε τέλος! Πλέον γιά τούς ἀνθρώπους αὐτούς τά πράγματα ἄλλαξαν. Σύμφωνα μέ τή δική τους γνώμη, «Ἀγωνιστές» ἀπό ἐδῶ καί πέρα, εἶναι αὐτοί πού ἀγωνίζονται νά διαδώσουν τήν αἵρεση, ἐνῶ «δυσφημιστές», αὐτοί πού προσπαθοῦν νά διασώσουν καί νά διαδώσουν τήν Εὐαγγελική καί Ἁγιοπατερική Διδασκαλία. 

Τό ἀδιαμφισβήτητο γεγονός εἶναι ὅτι οἱ τελευταίοι, τό μόνο κέρδος πού ἔχουν εἶναι οἱ διωγμοί, τό ἐναντίον τους μένος καί μῖσος, ἡ ἐξύβριση καί φυσικά ὁ πιθανός «ἀφορισμός» τους, ὁ ὁποῖος μέ τόσο πόθο, θράσος καί ἐμπάθεια αἰτεῖται ἀπό τούς πρώτους[2]

Τό ἄλλο ἀδιαμφισβήτητο γεγονός γιά τούς τελευταίους, εἶναι ὅτι πάντοτε μιλοῦν μέ Θεολογικά ἐπιχειρήματα σέ ἀντίθεση μέ τήν λασπολογία τῶν πρώτων!

Εἶναι πραγματικά κρίμα. Σπουδαγμένοι ἄνθρωποι, μελετητές τῶν ἁγιοπατερικῶν κειμένων, κάνουν πάλι τά ἴδια λάθη, μέ τά λάθη πού ἔχουν διαβάσει στήν ἐκκλησιαστική ἱστορία. 

Καί τό ἐρώτημα εἶναι: ποιό τό κέρδος τους; Μήπως τούς ἔχει μισήσει ἤ διώξει ὁ κόσμος ὅπως μίσησαν καί ἐδίωξαν τόν Κύριο; Διότι «Εἰ ὁ κόσμος ὑμᾶς μισεῖ, γινώσκετε ὅτι ἐμὲ πρῶτον ὑμῶν μεμίσηκεν. εἰ ἐκ τοῦ κόσμου ἦτε, ὁ κόσμος ἂν τὸ ἴδιον ἐφίλει· ὅτι δὲ ἐκ τοῦ κόσμου οὐκ ἐστέ, ἀλλ' ἐγὼ ἐξελεξάμην ὑμᾶς ἐκ τοῦ κόσμου, διὰ τοῦτο μισεῖ ὑμᾶς ὁ κόσμος. μνημονεύετε τοῦ λόγου οὗ ἐγὼ εἶπον ὑμῖν· οὐκ ἔστι δοῦλος μείζων τοῦ κυρίου αὐτοῦ. εἰ ἐμὲ ἐδίωξαν, καὶ ὑμᾶς διώξουσιν· εἰ τὸν λόγον μου ἐτήρησαν, καὶ τὸν ὑμέτερον τηρήσουσιν. ἀλλὰ ταῦτα πάντα ποιήσουσιν ὑμῖν διὰ τὸ ὄνομά μου, ὅτι οὐκ οἴδασι τὸν πέμψαντά με.»[3].

Κρίμα, πραγματικά κρίμα, γιατί ἑμεῖς τούς ἀγαπᾶμε…

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

[1] Τιμ. Β΄ 3, 12
[3] Ιω. 15, 18-21

ΠΗΓΗ:

Κατάνυξις